Prison ministry

Heeyyy everyone,

Welkom bij weer een nieuwe blog.

In deze blog vertel ik jullie over mijn evangelisatie in de, ja echt, gevangenis.

Op dinsdag 5 mei was het zover: ik ging evangeliseren in de gevangenis. Eerlijk gezegd was ik het bijna vergeten, want papa is jarig op 5 mei en het was ook de deadline voor mijn eerste officiële opdracht. Maar gelukkig kwam ik er toch op tijd achter. Alleen had ik nu niet echt de tijd om mezelf voor te bereiden en dat was wel vervelend. Ook was ik lekker handig vergeten om mezelf op te geven voor een foodpakket. Omdat ik het avondeten ging missen, was dit wel balen. Maar daar komen we zo op, want eerst werden we opgehaald.

Om stipt 16.00 uur ga ik samen met mijn medestudenten Ali en Parker bij Jane (een van de begeleiders hier bij Capernwray) in de auto naar Lancaster. We rijden ongeveer 30 minuten naar de gevangenis. In de auto bespreken we nog de laatste regels voor als we in de gevangenis zijn.

In de verte zie ik een groot gebouw opdoemen; dat moet het zijn. Als we de auto hebben geparkeerd, komt er een man op ons afgelopen. Het blijkt de leider van de Alpha-cursus te zijn. Samen gaan we naar binnen. Onze telefoons hebben we in de auto gelaten, net als onze horloges. Alleen onze paspoorten gaan mee. Die worden als eerste gecontroleerd. Daarna gaan we door de poortjes en worden we gefouilleerd. Al snel staan we binnen en gaan we de gevangenis in. We krijgen portofoons voor de veiligheid en moeten ongeveer tien minuten lopen door andere gebouwen en over de binnenplaats voordat we bij het juiste gebouw zijn.

Daar worden we begeleid naar een soort woonkamer. Daar zetten we wat koekjes neer en maken we koffie en thee. Dan komen de gedetineerden naar binnen. Iedereen wil ons een hand geven, een handkus (okeee) of een knuffel (eeuuummmm). Daarna kletsen we wat en gaan we naar de kapel in de gevangenis. Het is een klein, rond kapelletje.

Daar lezen we eerst een stukje uit de Bijbel en kijken we een filmpje over: "Waarom moest Jezus sterven?" Daarna gaan we in groepjes uit elkaar om hierover te praten. Ik zit in een groepje met drie gedetineerden en drie begeleiders. Een van de gedetineerden gaat helemaal los met vragen: "Wie is God? Wat is God? Wat is de Bijbel?" enzovoort. Dat was best lastig om allemaal uit te leggen.

Daarna kijken we de rest van de video af en gaan we met de gedetineerden bidden. Vervolgens gaan de gedetineerden terug naar hun cellen en gaan wij terug naar Capernwray.

De tweede keer gaat het een beetje hetzelfde, maar de derde keer gaat het anders. De derde keer dat ik op outreach ga, is er een geloofsdag in de gevangenis en zijn er meerdere diensten. Deze keer lopen er veel gedetineerden over de binnenplaats als we naar binnen gaan.

Dit keer vertelt één van de begeleiders zijn testimony en veel gedetineerden zijn emotioneel. Samen gaan we met de gedetineerden in gesprek en bidden we voor hen. Dan vraagt er ook een gedetineerde of ik voor hem kan bidden. Debbie (begeleidster), die naast mij zit, knikt me bemoedigend toe. Eigenlijk is het al tijd om te stoppen, maar ik voel echt dat ik voor deze man moet bidden.

O man, wat een spannend moment was dit: bidden in het Engels voor een gedetineerde. Ik heb eerst een schietgebed gedaan: "Help, wat moet ik zeggen?" Ik begon met bidden en kreeg een warm gevoel in mijn hart. Ik had het gevoel dat ik in vuur stond van de Heilige Geest en bad of de Heilige Geest ook deze man mocht aanraken met het vuur van het geloof.

Daarna gingen de gedetineerden terug naar hun cel en liepen wij stil terug naar de auto.

Dat was mijn laatste outreachmiddag en ook dit mis ik (ik ben weer terug in Nederland terwijl ik dit schrijf). Ik bid regelmatig voor de gedetineerden en vraag u/jou om dat ook te doen. Deze mensen hebben het geloof hard nodig!!